Wstęp, my i... sielanka :)

             Rozdział dedykowany mojej kochanej Natalii, bez której ten blog by nie powstał! Dziekuję kochana! ;*       

                       * Może zacznijmy od początku... 

 - Cześć, tu Ola! :)
 - A tu jej najprzystojniejszy i najwspanialszy Andrzej "Endriu" Wronaa!!
 - Ej, przecież miałeś się przedstawić normalnie!
 -  A to nie jest normalnie?
 -  Idź, bo cię trzepnę, skarbie!
 - Och, nie oszczędź! Hahahahahhhahah! :)

         No i tak w sumie wygląda nasze codzienne życie, chyba, że moje "skarbie" znowu czegoś nie wykombinuje... hahah :)   No ale w sumie za to go kocham. :) OK, ale nie teraz o tym.
No to jak już mówiłam, na imię mi Aleksandra, 24 lata, zamieszkała w Bełchatowie.
    Kończę filologię norweską i w sumie jestem szczęśliwą posiadaczką cudownego faceta i najwspanialszej przyjaciółki Natalii. Moje hobby to taniec, siatkówka, piłka ręczna, skoki narciarskie, śpiew i fotografia. (wow! człowiek renesansu! hahahah).  Pewnie chcecie widzieć, jak wyglądam, no więc proszę: mam 176 cm wzrostu i jestem szmaragdowooką blondynką (z jak to Wrona zwykł mówić wszystkim na swoim miejscu i w odpowiednim dla niego rozmiarze. Chyba wiecie o co chodzi... hihih :) Preferuję wygodne ubrania, ale staram się czasem podążać za modą. Cieszę się, że Andrzej jest siatkarzem, bo tylko przy nim mogę włożyć każde szpilki i nie być wyższą (ok. 187 cm na obcasach) od pewnej większości mężczyzn. :) Poznaliśmy się na koncercie AC/DC i chyba miłosć do tego zespołu i siatkówki tak nas połączyła.

 -  Ej, ale przecież poznaliśmy się na meczu z Resovią, której tak kibicujesz.
 -  Bosz, ile razy mam Ci Andrzej powtarzać, że pierwszy raz zobaczyliśmy się w kasie biletowej na "AC piorun DC" ?!
 -  Kobieto! Czy ty nie pamiętasz jak uchroniłem cię od tych ciągłych podrywów Bartmana?
 - Uchroniłeś? Ty powiedziałeś Zibiemu, że jestem twoją dziewczyną, byleby ze mną nie rozmawiał. A on tak mi się podobał...  No i to była już nasza druga "nieplanowana" randka, a nie pierwsze spotkanie, Kotku.
- Ojj, dobra, nieważne... Z babą nie wygra, a jeszcze z tobą to już w ogóle nie zaczynam, bo skończę  w namiocie na tarasie.
 -  Dzisiaj cię oszczędzę, wiesz mam dzień dobroci dla zwierząt. :P
 - I tak cię kocham...
 -  Serio... Czy ja wiem...
 - To się zaraz kurde dowiesz..  :)
 - Gdzie ty mnie niesiesz? Puść mnie na dół Wrona, dobrze radzę, bo nie będzie naleśników z dżemorem ani dzisiaj ani nigdy!!
 - Uwielbiam, jak się tak na mnie złościsz, ale dzisiaj to już czeka cię kara!

                 *WSZYSCY WIEDZĄ, CO W TEJ CHWILI NASTĄPI...  :D *

 Ja z nim nigdy nie wygram. No, ale cóż, serce nie murzyn, służyć nie będzie.. :-)
Tak to sobie żyjemy....

   Powiedziałam co nieco o sobie, może teraz przybliżę Wam trochę sylwetkę mojego faceta.
Więc, ma on 26 lat, jest wysokim na 205 cm szatynem, z tak lubianym przeze mnie zarostem.
Gra obecnie w PGE Skrze Bełchatów na pozycji środkowego. Bożyszcze nastolatek, nadzieja polskiej siatkówki, mistrz świata, bla.. bla... bla... dla mnie i tak zawsze będzie tym samym uwielbiającym klasykę rocka dryblasem, którego poznałam 7 lat temu i tak mocno pokochałam.

Wiadomo, nie każdy nasz dzień jest okładkowo piękny i idealny, zdarzają się nam małe sprzeczki (ostatnio nawet coraz częściej), ale dzięki temu stajemy się tylko mocniejsi... :)
 

Jest i wstęp! Tworzony w 45 minut,  mam tylko nadzieję, że nie będzie aż taki straszny, choć to mój blogowy debiut. :) No to jak? Czytajcie, komentujcie i mówcie, co ulepszać. Każda opinia jest ważna, więc łapki na myszkę i zapraszam do czytania, a pierwszy rozdział już niebawem! :) Buziaki, Ola   :*